een en al vrolijkheid

[Alex]

wat mij de laatste tijd erg opvalt is dat ik geen expositie meer kan bezoeken of bijv. een kunstuitleen en dat de vrolijkheid van de muren schreeuwt. ik vroeg mij af of er een nieuwe trend gaande is. alles lijkt uitbundig en vrolijk te moeten zijn. valt meer mensen dit op?

[ans schumacher]

Ja, angst voor de werkelijkheid zeker.Dat heb je wel vaker gehad in de geschiedenis, voor de catastrofe nog even alle remmen los en VROLIJK zijn

[Aron]

Rococco was ook niet meer dan oppervlakkige vrolijkheid.........

Overigens ben ik net weer terug in Nederland na 7 Amerikaanse jaren en valt het me op hoe vrolijk Nederland Kerstmis aan het vieren is in de steden. Dat was 7 jaar geleden zeker anders maar toen was er ook sprake van een steeds vrolijker wordende kerst trent.

Maar Alex zo te lezen sta je hier wat sarcastisch tegenover tegen die "oppervlakkige" vrolijkheid.

Is het niet zo Ans dat vrolijkheid een reactie moet zijn op het verleden? Een komende catastrofe is de toekomst inkijken............

[Wally]

heb hetzelfde gevoel hierover als Ans....
We worden dood gegooid met berichten over recessie, werkeloosheid, dalende huizenprijzen, voedselbanken en in eerdere situaties als deze werd er ook een toneelspel opgevoerd van feest, vertier, losbandigheid enz.
O.a. zag je dat (en kun je dat teruglezen) vlak voor de tweede wereldoorlog in Berlijn en Wenen.
Nu denk ik niet dat het zover komt als toen, maar dat er allerlei dreigingen zijn, onrust is, zie je o.a. in Griekenland.

Overigens denk ik, Aron, dat in Amerika de recessie ook al enkele jaren speelt maar kunstmatig door de regering Bush gemanipuleerd is. Daarvoor zijn oorlogen (zoals Irak) en z.g.n. vredesmissies zoals in Afganistan nodig en onze onnozele Harrie Potter danst daar lustig achteraan in de hoop dat ze hem voor vol zullen aanzien....

Maar nu ga ik een goeie fles wijn open trekken, samen met mijn lief....op jullie gezondheid...!

[ans schumacher]

Proost Wally, goed idee!

[ans schumacher]

Aron ik vind trouwens dat er altijd wel een reden is om te lachen, vaak ondanks ellende. Mijn moeder vertelde altijd dat ze ook in de oorlog altijd wel gein hadden, honger of niet, misschien een soort galgenhumor hoor, maar juist dán denk ik. Overigens ben ik een ras optimist, ik denk altijd dat we alles wel weer te boven komen
Even pas op de plaats en je realiseren waar het echt om gaat en dan weer vrolijk verder.

[Isis Nedloni]

Mmmm...nee beste Alex, het is mij niet opgevallen.Ik zie nog steeds de somberheid afwisselend met minder somberheid tot uitbundige kleuren aan muren hangen.
En misschien zijn de makers van de uitbundige kleuren wel somber zodat alles een beetje in balans komt.
Kunst is immers een onuitgesproken waarheid of zoektocht van de maker/maakster.
De mens lijkt over het algemeen echter wel het spoor bijster door vele opgedrongen life trends ...oppervlakkige media hysterie en miljoenen vormen van versnipperde informatie.
Pas als er in de eigen omgeving oorlog uitbreekt of rampen zich voltrekken komt men bij een andere waarheid....namelijk de liefde tussen naasten en dierbaren....het tijdelijke leven...etc.
Ja, trek maar lekker een fles open!
Geniet ervan!
Groet!
Isis

[Isis Nedloni]

Nog even over vrolijke mensen, wat natuurlijk in een heel andere context staat als 'werk in vrolijke kleuren.'
Ik zie helemaal geen vrolijke mensen.
Nee, om nu de mens van deze tijd vrolijk te noemen.
Ik zie ze niet in de stad, niet in het bos, niet in dorpen of in de heuvels, niet op openingen of andersoortig openbaar terrein.Nee, dat zie ik niet.
Ik zie vrij veel serieuze vaak sombere of snelle vluchtende of opgewonden mensen om me heen.
Op feestjes wordt de boel wel wat losser als je als eerste een dansje pleegt.
Dan kan de vrolijkheid los barsten.
Echte vrolijkheid is toch ook iets intiems.
Soms ontstaat er een heerlijke vrolijkheid met de juiste mensen bij een juist gesprek in een juiste hoedanigheid.
Mensen die altijd maar vrolijk zijn, zijn toch krankzinnig?

[ans schumacher]

Eerlijk gezegd word ik van het woord "vrolijk" ook niet vrolijk : zie ik een kinderfeestje voor me met toetertjes en feestmutsen. Leuk! leuk! leuk! ( ook zo`n woord )
En bonte kleuren zijn voor mij ook niet persé inherent aan optimisme , zomin als zwart /wit aan somberheid.

[Alex]

ja Leuk! trek de fles maar open mensen, ach ja, het zal zeker te maken hebben met wat jullie schrijven, men zoekt licht in de duisternis en wil iets voelen van vrolijkheid, ik word er zelf niet echt vrolijk van. idd. aron de kunst die ik heb gezien de afgelopen dagen is heel oppervlakkig, fel, bont en vrolijk en iedereen vind het mooi, Leuk, en hehe, 'het mag weer vrolijk zijn' gevoel.
ik zie wel wat vrolijkheid hier en daar bij mensen maar dat is ook omdat ik wel eens op de planken sta en blijkbaar vinden mensen dat toch Leuk om aan te horen.

[Fred]

Buheste Muhenschen
Laten we nou de polletiek buut'n de kuns met een greute K houwen dan houwen we het gezellig en trekken nog ereis een flesje open en daarna nog één en dan weer één en wat we dan gaan doen? Jahahaha, ik ben me daar een beetje gek om dat te gaan vertellen, dan word ik voor pornogografie of voor een dooie weg werken net als de boot van die jofele Joran waarmee het goed uit vissen is te gaan maar kwaad kersen eten van de wal in de sloot nog aangehouwen door Peter R de Vries en dan denken zullie helemaal is die Goosser wel van, de frisse, die hoort in het leipespeis toch?

[Alex]

za zdorovje!

[Isis Nedloni]

He, my darling Fred, mijn lief, gij ook hier?

Nog even over de kleur.
Vrolijkheid heeft dus niks met kleur te maken.Vrolijkheid komt van binnen en is een tijdelijke gemoedstoestand van de mens.
'Vrolijke' kleuren in de kunst, in de expressie van een werk, duiden op glimpen van hartstocht, op flarden passie, op temperament. Op de uitdrukking van leven.

In Zuidelijke landen, waar de temperaturen hoger zijn en het temperament daardoor geprikkeld, zijn passionele kleuren in de cultuur vervlochten.
Sommige mensen houden niet van gepassioneerde kleuren door de associatie die ze met dit fenomeen hebben.

Kleuren...het is een apart gebied.
Zo is mijn leefruimte doordrongen met felle kleuren...muren van citroen geel, van naflol rood , van kobalt blauw en fel roze trappen....draag ik vrijwel alleen maar zwart en is mijn werk een combinatie van dit geheel.

Kleuren, felle kleuren, daar houden ook kinderen van omdat ze nog onbevangen naar het leven kijken en geprikkeld kunnen worden door kleur.
En is het niet zo ,dat diegene die scheppen o.a. gedreven worden door het kind in zich zelf?
In combinatie met de woede en de conflicten in hetzelf?

Zo ervaar ik het scheppen.
Kleuren, vrolijke kleuren, ik zou niet zonder kunnen.
Desalniettemin blijft er nog genoeg grommende sombere blubber over daar het leven een groot golvend op en neer gaand gebied is...